پاسخ

مقدمه:دوستی درباره ی پست قبلی مطلبی را نوشتند.نوشته ی زیر پاسخی است به ایشان

سپاس از خواندن و نوشتن.آری به درستی اشاره کردید0به به های پست مدرنیستی که شاید بیش از آنکه ناشی از شناخت باشد

ناشی از...0

همچون این مفسران و نظریه پردازان همیشگی در تاکسی ها و خیابانها و پارکها.این دانایان کل علم و هنر و سیاست و جامعه

این به جای خرد جمعی نابخردی های جمعی احساسات(گرایی)جمعی

شاید بدانید که در نقد از سویی باید از منظر زیبایی شناسانه و از سویی دیگر اثررا در بستر های جامعه شناختی،سیاسی و...مورد ارزیابی قرارداد؛بیاید نکات بد و خوب را در کنار هم برسی کرد و نقدی بی طرفانه داشت

هرگاه سعی بر نوشتن نقدی داشتم،تلاشم بر این بود که فراتراز مرزهای شخصی خود و فراتر از احساسات،پیش داوری و قضاوتهای زودهنگام به بررسی بپردازم؛که برای نقدی بی طرفانه و نه نوشتن مرثیه و با مدح نامه ای احساساتی باید اینگونه عمل کرد نه با سلیقه

و قضاوت شخصی که با دانش،نه آنکه حمله برد جبهه گرفت یا دفاع بی مورد نمود که اگر بحث بر سلیقه ،دوست داشتن یانداشتن باشد...0

این اگرچه نقد نبود ونه حتی نقدگونه که تنها بیان یک نکته-از نظر من مثبت-وآن این است که این نوآوری یا هراسم دیگری که بر آن نهید از سر بی دانشی در باب یک موضوع نیست و اوپس از شناختی این شیوه را چه درست چه غلط بر می گزیند0

آنچه مسلم است این است که در طول تاریخ هنر همواره از این جدلها بوده،هست و خواهد بود و آنچه مهم اینکههمانگونه که- کامو-

گفته است بگذاریم دیگری حرفش را بزند و به آن گوش دهیم-

و در پایان باید بگویم که در تمامی لحظه هایم این همرنگی با جماعت را دوست نداشتم و همواره سعی ام بر آن بوده که در این همرنگی همواره رگه هایی از رنگ خود را حفظ کنم

شاید ایراد نه در برداشت شماست و نه شاید من که خوب منظورم را بیان نکردم. این عادتمان شده است قضاوت زودهنگام از منظر یک دانای کل