روزهایی هست که سخت ناراحتی،غر مزنی

روزهایی است که فراموش میکنی کسانی را که اطرافت هستند و دوستت دارند

و ناگهان در برابر عمق مهربانی آنها قرار می گیری

و آنگاه سخت شرمنده میشوی

اکنون حس خوبی دارم

با سپاس از خواهرم(ساناز)،مامان و بابام که غر غر های بیش از اندازه ام را تحمل کردند

با تشکر از دوستانی که آمدند:فاطی امیر رها باوند نازگل

آزاده شادی نازنین شقایق

و نیز دوستانی که نیامدند و جایشان خالی بود به ویژه سولماز و رسا

آن کس که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

جز درک حس زنده بودن چه می خواهد

عکس و نوشته خودم

پ.ن این عکس را تقدیم می کنم به خواهرم که بسیار مهربان است